Η εικόνα είναι μία αγιογραφία και όχι μία «θρησκευτική ζωγραφιά». Έχει δικό της χαρακτήρα και δικούς της κανόνες.

 

Για την Ορθόδοξη Εκκλησία η εικόνα είναι κάποια γλώσσα που εκφράζει τα δόγματά της και τις εντολές της, τόσο καλά, όσο και ο λόγος. Είναι θεολογία που εκφράζεται με σχήματα και με χρώματα που τα βλέπει το μάτι.

 

Είναι συνδεδεμένη και με αυτόν τον κόσμο. Καθρεφτίζει τον πολιτισμό που είναι γύρω της. Επίσης καθρεφτίζει τη ζωή του λαού, της επόχής του περιβάλλοντος, και την ίδια τη προσωπική ζωή του τεχνίτη.

 

Η αγιογραφία είναι λακωνική. Αφιερώνει μονάχα λίγες γραμμές για να περιγραψει  μεγάλα και σπουδαία γεγονότα. Η Εικόνα μας δείχνει μονάχα ότι είναι ουσιαστικό.

 

Στην Εικόνα οι Άγιοι πάντοτε ζωγραφίζονται κατα πρόσωπο πράγμα που φανερώνει τον στενό δεσμό ανάμεσα στον προσκυνητή και στον ζωγραφισμένο Άγιο. Οι Άγιοι είναι γυρισμένοι προς το μέρος των δεομένων και μαζί προς τον Κύριο.

 

Τέλος θα μπορούσαμε να πούμε ότι η εικόνα δεν είναι φωτογραφική απεικόνιση κάποιων προσώπων και γεγονότων, αλλά απεικονίζει τα πάντα «εν εταίρα μορφή» και παραπεμπει τον προσκυνητή να προσευχηθεί να νοιώσει οικεία με τους εικονιζόμενους Αγίους και να θελήσει να ομοιάσει με αυτούς.